En dan overkomt je toch…

dit, wat je niemand gunt.

Eind november 2020 raakte ik geïnfecteerd met het covid-19 virus. Ik schatte m’n immuunsysteem in als gemiddeld, verder kon ik geen inschatting van het verloop maken. Ik wist dat mijn ademtraining me zou helpen om het hoesten te onderdrukken, en verder was het afwachten. 

Inmiddels is het 5 januari 2021 en heb ik het ergste gehad. Ik heb het ziekenhuis kunnen voorkomen, ondanks dat de saturatie aan mijn vinger 48 uur rond de 88/89% zat. Door de rust die ik kon bewaren in combinatie met de ademtechniek, kon ik toch zuurstof mijn lijf in te krijgen. 

Hulp heb ik gekregen van mijn adem-collega’s die me echt hebben moeten ‘pushen’ om mijn oefeningen op volle kracht in te zetten, zodat het virus zou gaan wijken. Dit lukte, binnen een paar dagen zorgde dit ervoor dat ik uit de gevarenzone kwam, maar ik was er nog niet. 

Ik ben er nog steeds niet al voel ik me stap voor stap sterker worden. Het virus grijpt je ademhalingscentrum vast, met alle gevolgen van dien. Het herstel hiervan is pittig en zeker als je flink te pakken wordt genomen.

Dank God op je blote knieën zou ik willen zeggen, als je er met milde klachten vanaf komt of bent gekomen. 

Of allerlei huismiddelen werken, geen idee, want me zeker geholpen heeft en helpt is het doen van m’n ademoefeningen, het rust pakken als je instort of neigt in te storten. Tijd nemen om te herstellen en genieten van het feit dat je er bent zoals je er bent.

Je ademhaling trainen kost tijd en alleen de tip: adem alleen door je neus is werkelijk niet genoeg, maar wel een begin. Mocht je dit willen dan kan ik je er meer over vertellen, stuur me dan een een bericht.

Tini Lubberink

Januari 2021

Over de auteur

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}
>