In het Licht

In het Licht

Ik zucht en kijk door het kamerraam naar buiten. Een roodborstje staat parmantig op de tafel. Het stormt. Ik draai me om en kijk naar de rommel om me heen. Het lijkt alsof tornado Chaos langs is gekomen. De inhoud van de brievenstandaard, volgepropte plastic zakken, enveloppen en reclame van tig maanden geleden, ligt als een vloerkleed verspreid op de grond.

Mijn hoofd voelt zwaar en het lijkt alsof er watten in zitten. Ik heb het koud en probeer mijn handen warm te wrijven. Ik ben op zoek naar inspiratie voor een verhaal over mijn allereerste zwangerschap. Losse fragmenten die ik heb geschreven liggen ergens tussen deze chaos…

… Het is half augustus 1997. Al een paar weken voel ik me anders. Ik heb geen trek in koffie, word misselijk van kaas en de geur van de bakkerszaak op de hoek. Iets waar ik normaal verzot op ben. Zou ik zwanger zijn? De situatie op dit moment is totaal niet stabiel, mijn vriend zit in Brussel. Toch heb ik het vertrouwen dat het goed zal komen. En bovendien is een kind meer dan welkom. Bloednerveus koop ik de volgende dag een zwangerschapstest bij een drogist ver buiten mijn dorp.

Ik ben zwanger

Als ik de volgende ochtend op de uitslag wacht, zie ik al snel twee streepjes tevoorschijn komen. 

Ik ben zwanger! Mijn lichaam vult zich met blijdschap. Ik wil het de hele wereld vertellen en doe dat ook. Het gevoel dat er een klein mensje in me groeit, is onvoorstelbaar groots. Ik voel me geweldig.

Na ruim drie maanden krijg ik mijn eerste echo. Ik heb mijn moeder meegenomen en ben gespannen. Als ik op de bank lig, ontbloot ik mijn buik. Een waarschuwing voor de koude gel volgt en het onderzoek begint. Ik zie een mini-mensje met een klein wipneusje met daarnaast een zwaaiend handje. Het hartje klopt precies het goede ritme en het ziet er perfect uit. Tot het akelig stil wordt…

Zou er iets mis zijn? 

De gynaecoloog komt erbij. Ik ben bang en knijp in mijn moeders onderarm. Meteen leggen ze uit wat er aan de hand is. Alle organen die in de buikholte horen te zitten, groeien er buiten! 

Ik voel het bloed uit mijn hoofd trekken. Ik kijk wel, maar hoor alles vanuit een diep gat aan.

Mijn kind heeft een groot probleem denk ik geschrokken en ontdaan. Het liefst zou ik gillend weg willen rennen. 

De zwangerschap afbreken?

De onderzoeken worden vanaf dat moment overgedragen aan het Universitair ziekenhuis. Mijn blijdschap is omgeslagen in verdriet, angst, maar toch ook een sprankje hoop. 

Als na diverse onderzoeken, gesprekken en mogelijkheden, het onvermijdelijke onderwerp afbreken van de zwangerschap aan de orde komt, breekt me het zweet uit. Wie ben ik om dit te beslissen? Dit is niet aan mij, maar aan God immers? Mijn gevoel dat de ‘natuur’ zijn werk moet gaan doen, wordt iedere dag sterker. 

Eerste en enige schopje

Inmiddels is het kerstavond. Ik stap in de auto en voel het eerste kleine schopje onderin mijn buik. 

“Wauw, goed zo kanjer!” denk ik verheugd. Als ik op vijf januari weer een echo krijg, bekruipt me een onbestemd gevoel. Ik weet nog niet, hoe ik dit moet plaatsen. Niet veel later blijkt mijn zoon, als klein hoopje, verscholen in een holletje van mijn baarmoeder te liggen. Hij heeft het niet gered… Dan is kerstavond zijn laatste groet geweest, concludeer ik, terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. 

Met lege buik naar huis

Op donderdag negen januari ‘s ochtends om vier uur sta ik op. Ik heb bloed verloren. In plaats van verwachte paniek, voel ik me juist heel erg kalm en bel mijn ouders. Ik vouw de was op en leeg de prullenbak terwijl ik wacht. 

Eenmaal in het ziekenhuis krijg ik een kamer alleen, waar mijn moeder ook een bed krijgt. Ik kom aan het infuus en voel de hele dag regelmatig lichte weeën. Op vrijdag 10 januari 1998, even voor kwart voor één ‘s nachts wordt dit erger. De bevalling zal niet lang meer op zich laten wachten. Na drie kwartier moet ik persen. Dit is niet tegen te houden en met een plof floept mijn zoon, Noah, het bed in. Ik ben moeder geworden. Ik ben in tranen. Mijn moeder ook. De verpleegkundige neemt mijn zoon mee. De intense vreugde van het begin is totaal veranderd in verdriet.

Afscheid 

Noah wordt opgebaard in mooie, witte doeken. Ik vind het moeilijk om naar hem te kijken, maar doe het toch. Hij is mooi, klein en teer, met alles erop en eraan. Van zijn voet en hand worden afdrukjes gemaakt en ze maken foto’s. Een periode van intense rouw is aangebroken.

Daar waar het altijd Licht is

Een flinke tijd later besluit ik om erover te schrijven, zoals ik tijdens de zwangerschap al deed. Ik sprak erover met mensen en heb een map gemaakt met alle papieren erin. Ik heb een collage gemaakt van alle kaarten en een fotootje erin. 

Uiteindelijk is er rust en licht in de duisternis gekomen. Ik heb het verwerkt door gesprekken te voeren, te schrijven, door teksten uit de bijbel en de tijd die dit nodig heeft. 

Licht zoals het er altijd was, maar dat ik een tijdje niet zag. Licht van hoop, dankbaarheid en berusting. Noah is op de beste plek waar hij kan zijn. Hij heeft ongetwijfeld geen pijn en zal volmaakt zijn. Ondanks dat het zo verdrietig was en is, ben ik dankbaar met deze eerste zwangerschap en ervaring. Ooit zullen we elkaar zien op de plek waar het altijd Licht is.

(c)Tini Lubberink,  Januari 2021

================================================================Mijn naam is Tini Lubberink en mijn droom is het organiseren van stilte-retraites, al dan niet in combinatie met meditatief schilderen, op een prachtig landgoed. Ik wil ontspanning, rust en een helpende hand bieden aan een ieder die dit zo nodig heeft. 

Uit ervaring weet ik hoe belangrijk het is om gebeurtenissen te verwerken en om de rust en tijd hiervoor te nemen en hoe fijn het is om zo’n rustpunt te hebben.

Het eerste blog “In het Licht” is één van de vele momenten geweest, waarbij ik creativiteit, geloof en het verwerken van een heftige ervaring heb gecombineerd, waardoor ik deze periode koester en het een plek heb kunnen geven.

Over de auteur

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}
>